Um daginn fékk ég heimsenda bók.
En þegar ég byrjað að lesa hana gapti ég eiginlega yfir innihaldinu.
Málið var þetta: ég komst að því að ég hafði forpantað þessa tilteknu bók, sem er mjög ólíkt mér. En það var samt frábært að fá svona óvænta sendingu. Nánast eins og að fá bréf í gamla daga.
Ég byrjaði að lesa hana, og þá gerðist þetta.
Það kom þessi tilfinning, sem ég hef oft fengið áður.
Og ef ég á að lýsa henni, þá er það eins og smá gremja og innsæi séu blandað saman!!
Hér kemur það:
Eitt) Gremja, vegna þess að mér fannst ég nánast vera að lesa setningarnar "mínar", hugmyndir og/eða verkefni sem eru framkvæmdar eða sagðar af öðrum en mér fannst fyllilega vera mínar!
Tvö) Gleði, vegna þess að ég sé að hugsanirnar sem ég taldi vera mínar voru ekkert rugl. Einhver annar hafði líka pælt í sömu hlutum, og tók í kjölfarið ákvörðun um að framkvæma. Mér fannst ég nokkuð stolt yfir að eiga smá í þessari tilteknu bók til dæmis.
En, það var ekki ég.
Og það er kannski smá erfitt að kyngja því.
Þessi bók – mjög frábær – var mjög nálægt því sem ég hefði skrifað sjálf, en gerði það ekki. Í algjörri hreinskilni á ég reyndar bækur í skúffunni, með öðrum áherslum en svipað þema.
Furðuleg tilfinning.
Svo kemur upp í mér að eitthvað sem þú heldur að sé „þitt“ er kannski alls ekki þitt, heldur hugmynd eða hugsun sem er á kreiki, og þú sérð hana eða finnur fyrir henni.
Þú gætir gert eitthvað með hana, ef þú ert tilbúinn til þess - og ef ekki, þá framkvæmir einhver annar hana.
Þetta óreiðukennda blogg hér í dag, er ekki til að leggja áherslu á loddaratilfinninguna "afhverju ekki ég", heldur til að styrkja tenginguna, þeas að við séum öll með sömu möguleikana að ná í hugmyndir frá sömu uppsprettunni. Það er aðeins þörf á að tengja sig með hugleiðslu eða öðrum leiðum.
Hugmyndir færa sig þangað sem pláss er fyrir þær.
Þær eru ekki alltaf þarna til að sinna okkur sjálfum eingöngu, heldur kannski til að spyrja hvort við séum tilbúin að taka á móti þeim, nægilega jarðbundin til að treysta þeim OG nægilega hugrökk til að gefa þeim líf.
Og kannski er þetta ástæðan fyrir því að það skiptir svo miklu máli að leita inn á við. Eins og að tengja sig til að taka eftir þeim sem eiga með okkur samhljóm.
Vegna þess að á rólegum stað, erum við tengdari sjálfum okkur, oft í rytma við jörðina og jafnvel dýpri uppsprettu , ....þar byrjum við að skynja skýrar hvað er okkar sanna verkefni.
Með þá sýn, náum við betri tilfinningu fyrir því hvað við höfðum ætlað okkur í lífinu.
Hlý kveðja,
Berglind.
0 athugasemdir