Eins og svo margir um allan heim hef ég upplifað sorg vegna stríðsins í Mið-Austurlöndum sem hófst fyrir viku síðan. Ég er djúpt sorgmæddur fyrir hönd allra sem að málinu komu og ég er orðlaus yfir þróun og gjörðum svo margra. En í dag gaf jörðin mín mér tákn og sýndi mér leið sem faðmaði hugsun mína og tilfinningu fyrir öllu saman og það kom fram í litlu ljóði sem heitir: Snjóbæn :
Snjóbæn
Vindurinn liggur kyrr í kyrrlátri hvíld
mikil snjókoma af fjallshryggnum.
Endalaus dans af flögum sem falla niður,
þar sem himinn og kærasta jörð nú lúta.
Hver brothætt flöga sem svífur að ofan
ber með sér sorg, sorg og ást
hljóðlát tár fyrir þá sem eru í stríði
fyrir brotin heimili og hjörtu.
Fjöllin rísa í mjúkum hvítum lit,
vaxandi dýpra með nóttinni.
Trén vagga mjúklega, beygja sig varlega,
og hvíslandi óp í loftinu.
Jörðin okkar undir silfurflís sinni
virðist beygja sig og hvísla lágt:
að frá þessari þöglu, helgu lausn
heimurinn gæti loksins lifað í friði.
Berglind @BGlobal
Að lokum vil ég aðeins að fólk og lönd lesi vandlega eina af friðaryfirlýsingum Sameinuðu þjóðanna, þar sem svo oft er gefið til kynna að þau hafi sameinast í friði og viljað bjarga komandi kynslóðum frá þeirri reynslu sem þau upplifðu. Samt sem áður stöndum við frammi fyrir ólýsanlegri sorg fyrir mannkynið á ný.
0 athugasemdir