Til margra ára hef ég haft það að leiðarljósi að leggja mitt af mörkum til loftslags- og sjálfbærnimála. Að bera umhyggju fyrir jörðinni og lífríki hennar og stuðla að því að mín barnabörn nái að lifa góðu lífi.
Ég vann lengi með heimsmarkmið Sameinuðu þjóðanna og fylgdist náið með því hvernig þau voru hönnuð. Ég var eiginlega alveg heilluð af þeirri alþjóðlegu stefnumótun og langaði að vinna meira með þau. Í kjölfarið lét ég af störfum sem framkvæmdastjóri Félags Sameinuðu þjóðanna og ákvað að beina kröftum mínum enn frekar að sjálfbærnimálum.
Ég hóf doktorsnám við Háskóla Íslands með það að markmiði að dýpka þekkinguna til að leiðbeina fyrirtækjum hvernig þau gætu sinnt sínum rekstri af heilindum, gagnvart fólki og umhverfi. Með þekkingu, skýra stefnu og verkfæratösku í farteskinu. Því mér fannst eins og þar liggi “bestunin” að baki, þá meina ég -> fyrirtæki eru mörg hver svo stór og hafa svo gríðarlega öflug áhrif á samfélög.
Með tímanum áttaði ég mig þó á því að stefnur og verkfæri duga ekki ein og sér. Fólkið sem á að koma breytingunum til leiðar skiptir ekki síður máli.
Þess vegna bætti ég við mig leiðtogaþjálfun. Mig langaði að geta stutt betur við fólkið sem vinnur að sjálfbærni og samfélagsábyrgð innan fyrirtækja; fólk sem er oft að ryðja nýjum hugmyndum braut, fá aðra með sér og sýna fram á mikilvægi málaflokks sem enn er að mótast.
Fljótlega tók ég eftir öðru.
Margt af þessu fólki er ungt, með fjölskyldu, í krefjandi störfum og með mikið á sinni könnu. Það hefur ekki endilega svigrúm til að sækja sér þann stuðning sem það sjálft þarf á að halda á meðan það vinnur að stórum og mikilvægum breytingum.
Og einhvers staðar þarna kviknaði önnur hugmynd.
Að skrifa fyrir börnin.
Þannig varð Ferðalag Sólu til.
Sögurnar um Sólu eru leið til að setjast niður með börnum, hægja aðeins á og kynnast náttúrunni með þeirra augum. Að leyfa okkur að vera forvitin, undra okkur á litlu hlutunum og efla tengslin við jörðina, áður en við förum að tala um allt sem þarf að laga.
Því ef við finnum ekki tengsl við náttúruna verður erfitt að ætlast til þess að við viljum vernda hana.
En þegar við finnum að við tilheyrum henni sjálf, breytist eitthvað. Náttúran verður ekki aðeins eitthvað sem við eigum að gæta (utanfrá). Hún verður líka staður sem nærir, róar og minnir okkur á hvað skiptir máli.
Þarna mætast þræðirnir.
Bækurnar um Sólu, skrifin og vinna með fólki í sjálfbærni snúast, þegar allt kemur til alls, um svipaðan kjarna: að styrkja tengslin við okkur sjálf, hvert annað og jörðina.
Útfrá þeim kjarna, eða tengslum kemur meiri ró á og vonandi styrkur til að vinna að breytingum..
Kannski byrjar sjálfbærni einmitt þar.
Þannig að frá einni hugmynd, getur líf okkar oft tekið snúning. Mín leið er enn mjög mikið í móðu, en ég held áfram.
Takk fyrir að lesa, kær kveðja,
Berglind.
0 athugasemdir