Ég hef lent oftar en ekki á rauðu ljósi svona í gegnum árin.
Allt frá því að strákarnir mínir þrír voru litlir hefur jólamánuðurinn átt það til að verða mér þungur. Hann er massa trigger, ef ég má sletta. Samfélagið virðist einhvern veginn gera ráð fyrir því að í desember eigi allt að vera skemmtilegt (lesist: ótal viðburðir, jólaföndur, samverustundir og eitthvað sem má alls ekki missa af).
Ég kann betur á þetta núna. Strákarnir eru orðnir eldri og ég hef lært að sigla fram hjá ýmsu.
En nýlega var það ekki einkalífið sem stöðvaðist.
Það var vinnan.
Ég varð hálfhissa á sjálfri mér. Skildi ekki alveg hvað var að gerast. Það var eins og allt færi á frost. Engar hugmyndir. Enginn kraftur. Ekkert sem kallaði á mig.
Ég hugsaði með mér: Jæja, ætli þetta sé þá þessi ritstífla sem fólk talar um.
Á þessum tíma var ég einmitt að undirbúa vinnustofu um að einfalda sér lífið og sjá beina leið. Um mikilvægi þess að staldra við, horfa inn á við og spyrja sig hvert maður vilji í raun stefna.
Og á meðan ég var að undirbúa mig fyrir að leiðbeina öðrum um þetta, tók líkaminn einfaldlega af mér völdin og stöðvaði mig.
Það er svolítið kaldhæðnislegt.
Markþjálfinn sjálfur hafði villst af leið. Geggjað! Hið víðfræðga markþjálfaskömm, að skammaðist sín fyrir að vera ekki með allt á hreinu.
Ég hafði nefnilega farið að hlusta of mikið á hávaðann í kringum mig. Allar hugmyndirnar um hvernig ætti að byggja upp markþjálfun, stækka, búa til námskeið, halda fyrirlestra, fjölga tekjustoðum og finna leiðir til að láta takmarkaðan fjölda klukkustunda sólarhringsins skila meiru.
Svo ég gerði það.
Hannaði námskeið. Reyndar fleiri en eitt.
Þar til eitthvað innra með mér sagði einfaldlega:
*Nei. Þetta er ekki þinn farvegur.*
Og ég hætti. Stopp. Eitt spurningarmerki, já einmitt - þetta er ekki mín leið, minn farvegur. Minn rammi.
Þegar ég horfi til baka held ég reyndar að ég hafi þegar verið búin að finna minn farveg.
Ég þurfti bara að treysta honum.
Hann er enn alþjóðlegur. Enn tengdur jörðinni, fólkinu og því hvernig við ætlum að lifa og starfa í heimi sem kallar á miklar breytingar.
En hann er einfaldari núna.
Ég skrifa.
Ég skrifa bækur og vinn með hugmyndir sem ég vona að geti lagt eitthvað gott til. Og samhliða því vinn ég með fáum, yngri sérfræðingum sem hafa valið sér starfsvettvang innan loftslags- og sjálfbærnimála — fólki sem vill leggja sitt af mörkum en þarf líka að finna leið til að standa sjálft heilt í þeirri vinnu.
- Engin köll úr öllum áttum.
- Engin þörf á að vera allt.
- Bara hægur og stöðugur gangur.
Að skapa rými til að finna aftur tengslin við sjálfan sig, eigin gildi og jörðina undir fótum okkar. Að finna kyrrð þegar allt í kring kallar á hraða, og allt í skýru ljósi þegar kröfurnar toga mann í ólíkar áttir.
Og geta þannig lagt sitt af mörkum, án þess að glata sjálfum sér á leiðinni.
Kannski var það einmitt þetta sem rauða ljósið var að reyna að segja mér allan tímann. Treysta sínum eigin farveg.
Takk fyrir að lesa, hugsum um jörðina - BGlobal í hjarta og huga.
En fyrst og fremst hugsum um okkar besta fólk.
Berglind.
0 athugasemdir